Svokallaður fólksflótti af landsbyggðinni hefur verið viðvarandi í áratugi og mörgum þykir nauðsynlegt að bregðast við með einhverjum ráðum. Á fundi á Hólmavík í september var rætt um leiðir til úrbóta en það var Jón Jónsson þjóðfræðingur sá um verkefnið ásamt þeim Agnesi Jónsdóttur og Guðrúnu Gígju Jónsdóttur sem einnig eru báðar þjóðfræðingar
Indriða Aðalsteinsson bónda á Skjaldfönn ræðir um sauðfjárræktina,smalamennsku og sitthvað sem snýr að lífi bóndans.
Indriði Aðalsteinsson bóndi á Skjaldfönn í Skjaldfannardal við Ísafjarðardjúp ræðir um sauðburð, Drangajökul, viðarferðir yfir jökul og fleira
Hér er fjallað um Byggðasafnið á Reykjum og rætt við safnvörðinn Benjamín Kristinssyni.
,,Fyrst og fremst þurfa innviðirnir að vera lagi“ sagði Þorgeir Pálsson nýráðinn sveitarstjóri Strandabyggðar – Þorgeir ræðir meðal annars um framtíðarsýn sína fyrir byggðina.
Atburðir sem áttu sér stað í júnímánuði 1953 norður í Árneshreppi urðu kveikjan að bókinni Kambsmálið, engu gleymt, ekkert fyrirgefið. Jón Hjartarson og ræðir um bókina og þessa aðför að fátæku fólki sem við tengjum frekar við fyrri aldir en ekki miðja síðustu öld. Bjóða átti upp býlið Kamb, tvístra systkinunum átta og setja þau á bæi í sveitinni. Heimilisfaðirinn var nýlátin og móðirin lá fársjúk á sjúkrahúsi í Reykjavík.
Ásdísi Jónsdóttur, oftast kölluð Snúlla, er mikil hagleikskona sem bæði prjónar, saumar, smíðar og málar og þótt hún sé komin yfir sjötugt stendur hún flesta daga vaktina á handverksmarkaði þeirra Strandamanna.
Galdrar og galdraofsóknir fóru eins og eldur í sinu um Vestfirði á sautjándu öld og einn þeirra sem brenndur var fyrir galdra var Þórður Guðbrandsson og þegar það þótti ekki duga til hófust ofsóknir á hendur Margréti dóttur hans. Finnski rithöfundurinn Tapio Koivukari ferðaðist um Vestfirði og kynnti nýútkomna bók sem fjallar um þessa atburði og bókin heitir – Galdra-Manga, dóttir hins brennda.
Á bænum Klúku í Miðdal búa hjónin Íris Guðbjartsdóttir og Unnsteinn Árnason. Íris ræðir um búskapinn og samfélagið á Ströndum.
,,Að taka á móti lífinu og sitja svo hjá því þegar það er að kveðja“
Nýverið hélt Ólafía Jónsdóttir ljósmóðir eða Lóa eins og hún er jafnan kölluð upp á níutíu ára afmæli sitt.
